7

بیا مراکه غمت آب کرده یاری کن

زنوبسازودلم چشمه،چشمه جاری کن

بیا،به باد بده خاک خاطرات کهن

نگاهی تازه بیفشان وآبیاری کن

مگو به هیچ کسی گرچه بیتونتوانم

اگرچه راست. ولی ،اندکی ستاری کن

بیا، مریم پاکیزه ای تراوت جان

نگاهی بر شب عیسای بی حواری کن

فسانه است که سیمرغ باز می آید

مرا،به لحظه ی پروازگل گذاری کن

---------------------------

8

مرا، دی شبنمی از برگ رخسارت حکایت کرد

به تعبیری؛تورا ازمنظرگلها روایت کرد

کجااین خاک را، با گل امید همنشینی  بود

نسیم سبز باران تو لطف  بی  نهایت  کرد!

صدای تیشه ام– گرچه– نه بانگ آنچنانی داشت

زشورعشق شیرین تو، تا اینجا  سرایت  کرد

گرفتم بعد  مجنون  وارگیها آبرویم  رفت!

زهی! چشمان لیلی ات که پاس ما رعایت کرد

زلیخای منا! بانوی نیل! ای موج نیلوفر!

کدامین کاروانت تا بُن چاه ام هدایت کرد

فلک دست  تورا  بخت  بلند ِ هدیه  فرماید:

که مست ِ تنگدست و خود پرستی را حمایت کرد!

----------------------------------

مرا،امشب ببراز خویش تا،پندارهای دور

ازین بذرعبث تا،ریشهءاسرارهای دور

 بپیچانم میان ناله،باآهی گره ام کن

وبسپارم به شام خستهء،نیزازهای دور

-که جانم درتگِ دلبستگیها،سخت دررنج است!-

بلندم کن به یمن حلقه ی،بردارهای دور

پس ازآتش زدن خاکسترم درباد بگذارید

که دست افشان بچرخد تا پس ،دیوارهای دور

گرفتم مثل اصحاب کهف –ازیادها-رفتم

صدا خواهم زدآخراز درون غارهای دور

مرابنویس باتفسیرچشمانت برای باد

دلاویزم! بیآویزم به بال سارهای دور